OPHETLAND.EU
   <<< beginpagina
Journalistiek
Columns
Artikelen
Boeken
Natuurmakers
Op het land

Landschapsbiografie van de Drentsche Aa
Ineke Noordhoff
Agenda
Contact
 
Artikelen


Geert Mak over landschapspijn
Kwartetten met gebouwen
Modderig museumstuk
Pieterburen aan Zee
De 21e eeuw
De druk neemt toe
Op zoek naar Wadden-wildernis
Goed zoeken naar Waddenwerelderfgoed
Grazen in stuivende duinen
Zee klapt over Rottum
Rottum groeit
Simonszand door midden
Bijzonder burgerinititief
Blekers boeren
Knikklei aan de haringen
Nieuwsmonitor 2
Nieuwsmonitor 1
Dannemeer 9
Dannemeer 8
Dannemeer 7
Dannemeer 6
Dannemeer 5
Dannemeer 4
Dannemeer 3
Dannemeer 2
Dannemeer 1
Het luie landschap

Verlangen naar wildheid
Alweer een moeras
Vrijbuiters van īt wad
Vrije-keuze-koeien
Feestje op braakland
Intratuin op grote schaal
In dienst van de natuur
Leuk werk in vijfsterrenlandschap
Een schuur vol beukennootjes
De natuur als medicijn
Help, ze komen plantjes tellen
Boeren stoppen met natuurbeheer
Het is een lastige periode
Akkervogels wacht hongerwinter
Geef burgers het landschap terug
Kleinere redacties, betere kranten?
Inkrimpingen gaan door
Vogelaar: dubbelspel
Grutto's kijken in stadsland
Met de tram de stad uit
Heel erge betweters moeten dood
Mensen vervreemden van de natuur
Het lageland stroomt vol


Dannemeer 9



 

‘Zeventien jaar geleden toen we hier kwamen aanrijden, voelde het direct als thuiskomen’, vertelt Marisca Dalof, net als haar man een stadjer van geboorte. Hun woning aan de Slochtermeenteweg staat eenzaam in een open en leeg gebied. ‘Als het stormt zie je de buien aankomen, prachtig is dat. Met onweer zitten we vaak op de veranda, dan zie je het weerlicht zo de grond ingaan’, vertelt ze half augustus. Een week later is haar uitzicht verpest door een dijk. 

Even verderop ligt Denemarken, een gehucht waar elf gezinnen wonen – zeer divers in sociaal opzicht. Met nieuwjaar drinken ze een borrel bij elkaar. En vertellen ze opgetogen hoe mooi het was: ‘Je ziet hier aan alle kanten vuurwerk van de stad, Hoogezand en Delfzijl. Echt geweldig. Wij blijven altijd thuis met Oud en Nieuw.'

Vrienden begrepen er destijds niet veel van dat zij in deze leegte wilden wonen. ‘Ik hou enorm van de stilte en van de vogels. Je leeft hier dichtbij de natuur. Ik hou de gordijnen open zodat ik ‘s ochtends de zon zie opkomen. Mijn vader zag dat ook. Hij lag hier voor het raam tijdens zijn laatste dagen en zei: Wat is het hier mooi Maris. In de nacht dat hij overleed was ik heel verdrietig. Zat er ‘s ochtends een klein valkje in de vensterbank, zo bijzonder.’

Het huis wat ze uitzocht vanwege de situering middenin het bouwland ligt binnenkort in het moeras. ‘We wisten toen dat de omgeving zou veranderen. Er zou binnen tien jaar natuur komen, dat vonden we prima. Maar ook als het landbouwgebied gebleven was hadden we hier gewoond.’ Ze loopt dagelijks met de honden langs de eenzame weg of door de velden en langs de sloten. ‘Als er een laagje mist hangt boven het land, kan het zo schitterend zijn.’ Er komt een nieuw wandel- en fietspad door de natuur, dan wordt het nog mooier. ‘Ik juich de veranderingen heel erg toe. Maar op de animatie zag ik het fietspad recht op onze tuin afkomen. Ik zei tegen de plannenmakers dat ik dat niet leuk vond. Ze vroegen: hoe wil je het dan hebben? Ik zei: met een slinger om ons heen. Toen hebben ze de tekening veranderd, dat ging eigenlijk heel soepel.’

Het duurde zeven jaar langer voor de functieverandering werd gerealiseerd, maar dan staan in 2011 de dumpers eindelijk rond haar huis om dijkjes op te werpen. ‘Het wordt geen hoge dijk hoor, we kijken er wel overheen’, zegt ze half augustus blijmoedig. Maar dat valt tegen. Een week later zijn dijken van 1.20 hoog opgeworpen. Haar beleving van de open ruimte is veranderd in het gevoel dat ze in een badkuip woont. Het uitzicht is weg. De ingedijkte woning krijgt een pomp zodat de bewoners droge voeten houden als het water om hen heen onverhoeds toch binnendringt. Hoe gaat het met de tuin? Blijft die droog als achter de dijken het waterpeil oploopt? De lol is er goed vanaf.

Achteraf vraagt Marisca zich af waarom de gemeente hun huis destijds niet kocht en afbrak. Duur was het niet, want er was geen elektra of gasaansluiting. Inmiddels is dat er allemaal wel en hebben zij stevig geïnvesteerd in het pand.

‘De gemeente zei toen wel dat de weg afgesloten zou worden - ons huis zou wel bereikbaar blijven natuurlijk.’ Maar de weg blijft toch open en er komt een brug om het water en de dieren doorgang te geven. Marisca is verbaasd over die keuze: ‘Straks ligt hier een groot natuurgebied en dan zo’n asfaltweg erdoorheen...  Auto’s rijden hier ook best hard omdat de weg zo recht is. Dat is gevaarlijk voor fietsers maar ook voor de dieren. Ik vind hier vaak doodgereden dieren: reëen fazanten en zelfs roofvogels.’