OPHETLAND.EU
   <<< beginpagina
Journalistiek
Columns
Artikelen
Boeken
Natuurmakers
Op het land

Landschapsbiografie van de Drentsche Aa
Ineke Noordhoff
Agenda
Contact
 
Columns


TV is weer leuk
Op de dijk
Zeehonden kijken
Verzoening
Ook een Blekertje doen?
Pettenpolka
Een Blekertje doen
Weg provinciehuis
Hollander boven God
Ganzedijk
Storm
Otium
Kwaliteitstoets
'Ruig land'
Pak de echte kwaai-aap
Staatsbos is de beste
Blauwborsten aan de kant
Biodiversiteit
De provincie heeft gewonnen
Grond, de Hollandse aflaat
De horizon komt dichterbij
Mooipraterij
Landschap
De Molenaar
De groeten van je dochter
Op zee
Rottum


De Molenaar

Wogmeer 2006, 28 augustus


Reindert Kuiper is biologische akkerbouwer. Over hem verscheen 'Mensen zijn vervreemd van hun voedsel' (Op het land). Tijdens een bezoek aan zijn bedrijf, maakte ik een wandeling rondom het Wogmeer (11,5 km) en ontmoette ik

De molenaar
Vijf kilometer al lopen we over boerenland; na de wortels en kolen kwamen mais, gras, koeien en schapen. Zo'n 40 hekken zijn we overgeklauterd, gelukkig wel met hulp van een trappetje. Links ligt de ringsloot die we volgen; een smal water met flink wat zwanebloemen. Mooi roze steken ze hun kroon naar de hemel.
Zo bescheiden mogelijk lopen we over een grasveld dat duidelijk bij een huis hoort; deze route is uitgezet door mensen die vast veel tijd geïnvesteerd hebben in overleg met de betrokkenen. We zijn hen er dankbaar voor want de route is echt grandioos.
In Wogmeer steken we over naar de molen. Dit is volgens de beschrijving van Fred Trieb het mooiste deel van de route.
Verontrust kijken we naar links: vrachtwagens rijden af en aan, draglines graven gaten en schuiven bergen aarde in heuvels.
Wat gebeurt hier?
De molenaar is in de tuin aan het werk.
"U woont mooi hier", begin ik een praatje.
"Ja, ja", zegt hij en komt naar ons toe.
"Wat komt er aan de overkant?"
Hij kijkt misprijzend en zegt: "Recreatie".
Samen kijken we naar de ronkende machines, groter dan de combines die elders de oogst aan het binnenhalen zijn. En dreigender ook omdat ze met zoveel zijn.
"Recreatiehuizen?" vraag ik een beetje benauwd voor het antwoord.
"Nee, nee, dat niet. Ze graven gaten voor het water, ziet u wel" wijst hij. "En er komt natuur, voor de vogels en zo.
Toen ik hier kwam in 55 ware er helemaal geen bomen, en je zag ook geen wegen. Ik kon heel ver kijken."
Zijn molen mist nu een wiek en de twee grote schaalmodellen die in de tuin staan, hebben ook zichtbaar geleden onder de tand des tijds. Met de ringdijk is het niet beter gesteld: mollengangen lopen zichtbaar door de dijk. Brandnetels en mede staan hoog. Waar eerdere stukken dijk begraasd werden door schapen en uit fijn kort gras bestonden, is dit een rommelig verwaarloosd deel. Ruig door verwaarlozing.
Met die grootschalige grondverzetswerken aan de overkant maakt het een troosteloze indruk.
Dat wordt nog erger als de nieuwbouw van Obdam opduikt: glitterend glas van ruime villa's. Van de open buitenruimte die de molenaar hier vroeger zo waardeerde, is hier geen sprake meer.
En of het allemaal met die biodiversiteit gaat lukken in het nieuwe natuurterrein moet je ook maar afwachten. Met al die mensen, honden, bromfietsen en banken …
We laten het nieuwe gebied achter ons - over twee jaar nog maar eens kijken hoe het er dan uitziet. De ringsloot wordt breder en we blijven tussen koeien, schapen, mais en kolen doorlopen. In de verte de boerderij van Reindert Kuiper, de biologisch dynamische boer die me leerde dat 'gezond boeren' niet altijd synoniem is aan 'natuurgericht boeren'. Reindert maakt zich zorgen dat de mensen geen binding meer hebben met het voedsel dat ze eten. Deze wandeling is een goede therapie: we zien groente, gras, melk en vlees. Smullen daar aan de oever van het oude Wogmeer.

Van Ineke Noordhoff verscheen in 2006 Op het land. Boeren en natuur.
Een bundel over ons landschap en de rol van boeren in het beheer daarvan. De verhalen nemen de lezer mee de wei in, op zoek naar akkerkruiden en gruttokuikens.