OPHETLAND.EU
   <<< beginpagina
Journalistiek
Columns
Artikelen
Boeken
Natuurmakers
Op het land

Landschapsbiografie van de Drentsche Aa
Ineke Noordhoff
Agenda
Contact
 
Columns


TV is weer leuk
Op de dijk
Zeehonden kijken
Verzoening
Ook een Blekertje doen?
Pettenpolka
Een Blekertje doen
Weg provinciehuis
Hollander boven God
Ganzedijk
Storm
Otium
Kwaliteitstoets
'Ruig land'
Pak de echte kwaai-aap
Staatsbos is de beste
Blauwborsten aan de kant
Biodiversiteit
De provincie heeft gewonnen
Grond, de Hollandse aflaat
De horizon komt dichterbij
Mooipraterij
Landschap
De Molenaar
De groeten van je dochter
Op zee
Rottum


Rottum

Rottum, 28 augustus


Een veld met lichtpaarse lamsoor, onderbroken door zilvergrijze vlakken zeealsem. Dat was een van de verrukkingen van Rottumeroog. Eindelijk ging een lang gekoesterde wens in vervulling en zette ik deze week voet op Rottum.
Staatsbosbeheer staat maar een beperkt aantal excursies toe en dus is het niet gemakkelijk aan kaartjes te komen. Dit jaar belde ik op tijd. Enkele jaren geleden benaderde ik Rottumeroog vanaf het wad. Vroeg op, kou, modder en urenlang wandelen doorstond ik zonder morren. Maar bij het eiland aangekomen, waren we bijna te laat voor de Noordster, de boot die ons kwam ophalen. Dus van Rottumeroog heb ik toen tot mijn grote teleurstelling niets gezien. Deze week was een geslaagde revanche.
Lopend over het steeds kleiner wordende Ruttumeroog, herkende ik plaatsen waarover Wiepke Toxopeus me heeft verteld. Er was maar weinig over van de vallei waar haar opa en vader hun groentetuin koesterden. Het is er nu een door de zee aangerichte ravage: wit zand, dode populieren en af en toe een plukje helmgras. De zoetwaterbel eronder is inmiddels vermengd geraakt met zeewater. Dat hier ooit slaplantjes groeiden is bijna niet voorstelbaar.
Ik ervoer ook het gevoel dat de filmster Magda Augusteijn beschreef. ,, Als je er komt, heb je al snel het idee 'Het is mijn eiland'. Dat is typisch voor kleine eilanden. Dan ga je filosoferen. Daar zou ik de geit laten grazen, hier zou ik gaan wonen. Vergelijkbaar met een vreemd huis waar je doorheen loopt terwijl je zit te bedenken waar jij de bank zou zetten en hoe jij daar zou willen wonen.''
Een takje zeealsem, dat ik meesmokkelde, helpt me het eilandgevoel vast te houden: elke keer als ik erover strijk, komt die typische - heerlijke - geur vrij.

 

 

Van Ineke Noordhoff verscheen inmiddels de vijfde druk van Zee rondom bij Atlas.

Over Zee rondom:

Een eiland is een andere wereld. De ruimte die de zee schept, voedt het gevoel van vrijheid. Ineke Noordhoff vroeg achttien bewoners over hun leven op een van de Nederlandse waddeneilanden. Zij vertellen in dit boek over de schoonheid die zij om zich heen ervaren, zoals het kokkelen van de meeuwen, de vele tinten grijs van het wad of de gloed van een bemoste duintop.
Maar Zee rondom gaat ook over heimwee, over de drang om alles wat aanspoelt te gebruiken en over de problemen die het wonen in een kleine gemeenschap met zich mee kan brengen. Want het water, zo laat dit boek zien, maakt de grenzen van de wereld, letterlijk èn figuurlijk, overal zichtbaar en voelbaar.