OPHETLAND.EU
   <<< beginpagina
Journalistiek
Columns
Artikelen
Boeken
Natuurmakers
Op het land

Landschapsbiografie van de Drentsche Aa
Ineke Noordhoff
Agenda
Contact
 
Columns


TV is weer leuk
Op de dijk
Zeehonden kijken
Verzoening
Ook een Blekertje doen?
Pettenpolka
Een Blekertje doen
Weg provinciehuis
Hollander boven God
Ganzedijk
Storm
Otium
Kwaliteitstoets
'Ruig land'
Pak de echte kwaai-aap
Staatsbos is de beste
Blauwborsten aan de kant
Biodiversiteit
De provincie heeft gewonnen
Grond, de Hollandse aflaat
De horizon komt dichterbij
Mooipraterij
Landschap
De Molenaar
De groeten van je dochter
Op zee
Rottum


De groeten van je dochter

Ameland, 28 juli 2003


Een van de interviews voor Zee rondom vond plaats bij een oude dame. Ze vertelde over haar opleiding tot verpleegster. Hoe ze in het ziekenhuis aan het einde van de zustergang mijmerend keek naar de flikkeringen van de vuurtoren van het eiland in de verte. Zij accepteerde dat haar drang om carriere te maken, werd bestraft met isolatie van de mensen thuis. Zesdaagse werkweken en dan nog studeren, dus veel tijd om naar huis te gaan bleef er gewoon niet over. Maar soms kostte het haar moeite zo teruggeworpen te zijn op zichzelf. Misschien voelde ze zich daarom ook wel meer verbonden met eilanders die in het ziekenhuis terechtkwamen.
Ze vertelde over de opleidingperiode: ,,Er kwamen geregeld mensen van het eiland en die hadden natuurlijk weinig bezoek. Dus ging ik iedere dag bij elke eilander even een praatje maken. Soms lagen er wel zes van hier, nou daar was je wel even mee zoet. Daarom hield ik het bij vijfminutenpraatjes, nooit langer dan vijf minuten. Want wat je bij de ene deed, moest je bij de andere ook doen. Ik ging er nooit bij zitten.''

Nu mijn eigen vader is gehospitaliseerd, moet ik aan dit verhaal denken. Er zijn van dit momenten dat je dichtbij iemand wilt zijn. Even een blik van verstandhouding, een aanraking. Al is het maar een paar minuten. Ziekte maakt je meer bewust van sterfelijkheid. En dan wil je nabijheid.
Ik woon zo'n 180 kilometer van dat ziekenhuis. Zonder files twee uur rijden. Dat is een enorme afstand. Maar ik kan gelukkig na het bezoekuur altijd weer thuiskomen.

De gepensioneerde verpleegster vertelde me: ,,Als de mensen dan naar het eiland teruggingen zei ik altijd: 'Doe ze de groeten op het eiland'.'' Haar vijfminutenpraatjes bleken voor veel eilanders van belang, want ze vertelt: ,,Vader kon niet op het voetbalveld staan of er kwam wel iemand naar hem toe die zei: 'De groeten van je dochter'.''

 

Van Ineke Noordhoff verscheen inmiddels de vijfde druk van Zee rondom bij Atlas.

Over Zee rondom:

Een eiland is een andere wereld. De ruimte die de zee schept, voedt het gevoel van vrijheid. Ineke Noordhoff vroeg achttien bewoners over hun leven op een van de Nederlandse waddeneilanden. Zij vertellen in dit boek over de schoonheid die zij om zich heen ervaren, zoals het kokkelen van de meeuwen, de vele tinten grijs van het wad of de gloed van een bemoste duintop.
Maar Zee rondom gaat ook over heimwee, over de drang om alles wat aanspoelt te gebruiken en over de problemen die het wonen in een kleine gemeenschap met zich mee kan brengen. Want het water, zo laat dit boek zien, maakt de grenzen van de wereld, letterlijk èn figuurlijk, overal zichtbaar en voelbaar.